Roerganger 2.0

Onderweg

13 januari 2010 · 3 reacties

De dorpsstraat komt uit op een provinciale weg, waar je links of rechts kunt. Het stoplicht staat op rood. De richtingaanwijzer van de auto achter mij geeft rechts aan. Op de bijrijderstoel zit een meisje met lang, sluik haar en een lief neusje. Ze is een jaar of tien. Officieel moet ze achterin waarschijnlijk. Maar naast elkaar is veel gezelliger. Het hoofd van het meisje hangt naar het raam, haar ogen zijn gesloten. De bestuurster heeft hetzelfde lange, sluike haar. Ze draait haar hoofd naar het meisje. Een glimlach verschijnt op haar gezicht, in haar ogen twinkels. Met de buitenkant van haar vingers strijkt ze voorzichtig over de wang van het meisje. Haar glimlach wordt nog glimmender. Dan richt ze haar blik op het besneeuwde landschap voor haar. Ook zij sluit haar ogen. Eventjes. Ze zucht maar eens. Van geluk.

→ 3 ReactiesCategorieën: Roerganger 2.0

Vader en zoon

27 december 2009 · 3 reacties

Het dooit, jongen.
Wat is dooien eigenlijk, pap. Is dat als het niet meer vriest?
Ja, dat is het helemaal, zoon.
Dus het is eigenlijk hetzelfde als ontdooien?
Ha! Jah, nu je het zegt. Ja, daar heb je een punt, zoon.
Of een komma?

En zo keuvelden we nog even verder.

→ 3 ReactiesCategorieën: Roerganger 2.0
getagged:

Wensen

17 december 2009 · 1 reactie

We ‘doen’ cadeautjes met Kerstmis. Dus worden er verlanglijsten gemaakt. Op die van mijn jongens wemelt het van de hard- en softwarewensen; het zijn kinderen van hun tijd.

De oudste weet dat ik een kind van een andere tijd ben en schrijft in niet te vermijden, want enorme, letters onderaan zijn lijstje: ‘GEEN BOEK’.

De jongste zou een boekcadeau geen enorme ramp vinden. Toch geeft ook hij de Kerstman een duidelijke boodschap mee, zij het dat hij het in de slotmededeling op zijn verlanglijstje over een andere, veel positiever boeg gooit: ‘GEEF GUL’.

→ 1 ReactieCategorieën: Roerganger 2.0
getagged:

Les

20 augustus 2009 · 9 reacties

Stel u heeft een schattig buurjongetje van een jaar of vijf dat heel graag met u meewandelt als u de hond uitlaat. Dat gunt u zo’n jongetje uiteraard en het is ook best gezellig omdat het jongetje aan één stuk door praat zodat de oorverdovende stilte in het bos wat minder tot u doordringt.

Stel ook dat u de hond leert apporteren. Dat is leuk voor de hond, het jongetje en voor u als baasje en als mens. Dan zoekt u een stevige dikke stok, werpt deze enige malen zo ver mogelijk weg en moedigt de hond aan de stok te zoeken, in zijn bek te nemen en kwispelend terug te brengen.

Stel dit lukt aardig, zodat het jongetje enthousiast wordt en ook eens wil werpen. Dat lijkt u een heerlijke ervaring voor het jongetje, dus dat laat u hem met liefde doen.

Ga dan wel zelf plat op de grond liggen.

*drukt icepack stevig tegen hoofd*

→ 9 ReactiesCategorieën: Roerganger 2.0