Joop!

Het had nog niet gevroren zodat ons vierseizoenendekbed nog slechts de dunne zomervulling bevatte. Het hele bloederige gebeuren is dan ook toe te schrijven aan de laat invallende winter. En aan Joop.We hadden al een hond, een konijn en een kat. Maar u weet hoe vrouwen kunnen zijn. Mijn vrouw kwam vorige week blijmoedig binnenstappen met een mandje waaruit angstig gemiauw klonk. De inhoud van het mandje, een rood-wit behaard katertje, werd aan mij voorgesteld als ‘Joop’.

Met het oog op de interactie of beter gezegd het vermijden van interactie binnen de huisdierenstapel, verblijft Joop ’s nachts in onze slaapkamer. Tot mijn tevredenheid begreep hij al de eerste nacht dat het de bedoeling is dat hij rustig gaat liggen en zijn oogjes sluit op het moment dat mijn vrouw en ik dat ook doen. Wanneer maatschappelijke plichten ons een volgende ochtend rond zeven uur bij monde van een bliepende wekker roepen, komen wij noodgedwongen in beweging, in eerste instantie nog uitsluitend onder het dekbed. U kent dat wellicht: men draait zich nog even op een andere zij dan wel op buik of rug om de slaap een kalm en draaglijk afscheid te bereiden.

Deze ochtenlijke bewegingen gaan aan onze tijgerachtige niet onopgemerkt voorbij. Een lichte beweging onder het dekbed is voldoende om hem een uiterst geconcentreerde annex gluiperige loerhouding aan te doen nemen, met een overdreven nauwkeurige timing in een grote sprong op de plek van de waargenomen beweging te duiken en zijn vlijmscherpe nageltjes uit te klappen.

Ik zal u verdere details van het vervolg besparen en volstaan met de vermelding dat mijn voortplantingsorgaan als gevolg van zijn opgewekte ochtendhumeur enige dagen beplakt was met een viertal pleisters en tijdelijk buiten gebruik is geweest.

En ja, u bent erg grappig als u zegt: ‘Bloed aan de paal, heer Roerganger?’