Halte

Zojuist verplaatste ik mij gewapend met pas richting pinautomaat. De tweedepaasdaglucht was grauw, maar het snufje lente liet zich niet versluieren – zeker niet voor mijn fijnzinnig en op ruime reukcapaciteit bemeten reukorgaan. De voorjaarsgeur leek mij weldoenlijk voor mijn enigszins bedrukte gemoedstoestand. Me dunkt en kom aan: een omweg!

Tijdens de ruime boogroute heen verwonderde ik mij slechts over de diversiteit aan woonkamersferen in het prachtige Wittevrouwen waar iedereen Welgesteld en Gelukkig is. Maar op de huiswaarts gerichte boogtocht, toen gebeurde het! Plotseling viel mijn blik op wat mij in eerste instantie een openbare maar foutieve afvalbak toescheen.

Het was niet eens zo zeer de groene kleur die mijn schreden deed staken. Ik kan me maar al te goed de dilemma’s van de gemeentelijke ambtenarij voorstellen: moet een afvalbak geel knallen opdat deze eenieder in het bezit van overtollig materiaal nadrukkelijk naar zich lonkt, of moet de restmateriaalverzamelinrichting juist rust uitstralen en esthetisch opgaan in het door collega’s aangeplante groen? Nee, het waren veeleer de plaatsingshoogte en de ongebruikelijke vorm die mijn onverdeelde aandacht trokken. De afstand van de grond was niet op verwachte onderhandse inwerphoogte maar eerder op ter hoogte van het oogcontact. Nog opvallender wellicht waren twee naast elkaar geplaatste uitsparingen en een onderin gelocaliseerde klep.

Had ik nu te maken met een afdanker van Utrechts Heuse carnavalsoptocht of met een innovatief uitgifteapparaat? Het opschrift bracht de waarheid in het midden. Het vehikel bleek te behelzen: een HONDENHALTE. Jawel, u leest het goed: een HONDENHALTE! Nog een keer? Een HONDENHALTE.

Nog niet van de eerste verbijstering bekomen, speurde mijn oog naar de dienstregeling der hondenhalte. Die bleek er niet te zijn. De Utrechtse Hondenhalte is namelijk geen opstapplaats voor de uitlaatservice, maar een vernuftig geïntegreerd uitgifteapparaat voor lege én een innameapparaat voor volle uitwerpselzakjes.

Het is allemaal tot daaraantoe. De stad is nu eenmaal vergeven van gekkigheden die elkaars tenabijzijn draaglijk moeten maken. Maar die naam! Het is mijn stellige overtuiging dat de bedenkende ambtenaar in kwestie daaglijks zijn vondst terplekke bewondert. Ik acht het zelfs niet uitgesloten dat hij/zij speciaal voor dit doel een hond heeft genomen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s