Vera

Ik was een weekje weg. Toen ik terugkwam, was ze verhuisd, naar haar vader. Zonder afscheid.

Slechts een halflege meisjeskamer herinnerde aan haar vierjarig verblijf in het samengesteld gezin. Een roze bed, knuffels her en der, kleding verspreid over de grond, een leeg bureautje, een kale kast.

En een paard. Een hobbelpaard, dat ze ooit van opa en oma kreeg. Gisteren kwam ze het paard halen.

Het was wat onwennig haar weer te zien. Voor haar ook, geloof ik. Maar toen ze wegging, kreeg ik een heerlijke duw van haar. Als vanouds. Natuurlijk riposteerde ik met een schop onder haar kont. Bevrijdend gelach.

Dag Tsjikkie!

Advertenties

3 Reacties op “Vera

  1. ’t mooie blonde meisje ….. mooi geschreven, Roer.

  2. Ik weet niet waarom, maar dit ontroerd me. Ik ben slecht in afscheid nemen, geloof ik.

  3. ontroert, bedoel ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s