IJslolly

Op het grote, enigszins verweerde bord boven de ingang staat ‘Restaurant Cafeteria De Vlasakkers’. Dat is niet meer van toepassing, valt op te maken uit de aanduidingen op het menu in de, veel moderner ogende, vitrines. Daar staat dat de uitspanning nu ‘Vlasakkers’, zonder ‘De’, heet en tegenwoordig een ‘Lunchroom – Restaurant’ is.

Op het overkapt terras, dat uitziet op een spoorwegovergang, waar zo om de tien minuten een trein voorbijraast, en op enkele Amersfoortse in- en uitvalswegen, zit behalve een ouder echtpaar een man met een meisje en een jongetje. Aan het tafeltje van het ouder echtpaar, waar een aluminium plaatje met de aanduiding ‘28’ op het witte taflelkleedje staat, wordt geen woord gesproken. De man en de vrouw volgen de verkeersbewegingen, ieder voor zich. De man met de twee kinderen zit aan tafel 26. Hij heeft geelblond haar, een beetje sluik. Zijn kruin is kaal. Hij draagt gympen, een spijkerjack en een spijkerbroek. De kinderen dragen fleece vesten, en ook gympen. Het jongetje, hij heeft een brilletje, zit op zijn kniëen op de stoel en leunt met zijn bovenlichaam over de tafel.

Het meisje, dat dikke lange vlechten heeft, zit bij de man op schoot, haar hoofd stevig tegen de borst van de man aangedrukt. Het jongetje doet zich tegoed aan een bakje patat en, tegelijkertijd, aan een ijslolly. Ze bespreken wat voor dag het is. De man meent dinsdag, maar dat zijn de kinderen niet direct met hem eens. “Jawel,” zegt de man, “want ik kom jullie op dinsdag toch altijd halen?” Daar hebben ze niet van terug. Wat er staat, vraagt het meisje met de vlechten dan, terwijl ze iets op de menukaart aanwijst. “Zalm”, antwoordt de man. “Lust je dat?”, voegt hij er direct aan toe in een poging nadere interactie tot stand te brengen. “Nee!” antwoordt het meisje. “Het is vies en ik vind het zielig.” Het meisje praat tamelijk hard, op het schreeuwerige af. Dan belandt de ijslolly van het jongetje op de betonnen buitenvloer. De man reikt naast zich naar de grond om hem op te rapen. Wanneer hij heeft vastgesteld dat er geen zichtbare ongerechtigheden aan zijn blijven kleven, haalt hij alle zijden van de ijslolly langs zijn tong. “Ieuw!” doet het meisje. De man lacht, maar zegt niets. Hij legt de geschoonde ijslolly in het, inmiddels lege, patatbakje van het jongetje. “Alsjeblieft, een sateetje.” Het jongetje begrijpt zijn grapje niet. Hij laat de ijslolly liggen en likt één voor één de vingers van beide handen af, waar inderdaad de nodige mayonaiseslierten aan zitten.

Ze moesten maar eens gaan, laat de man de kinderen weten. Wat de lievelingssoep van de man is, vraagt het meisje, terwijl ze naar de auto lopen. “De mijne vermicelli”, voegt ze er direct aan toe. De man zegt ossenstaartsoep het lekkerst te vinden. De ijslolly ligt er nog, half gesmolten.

Advertenties

12 Reacties op “IJslolly

  1. Tsja..
    Arme blonde man. En arme kinderen.
    ’t Is soms niet zo makkelijk als het lijkt.

  2. Onderkoelde tristesse. De tragiek van de v-echtscheiding.
    Papa is geen synoniem van de man.
    De warmte is verweerd.

    Hij kent de lievelingssoep van dochter niet.

    U maakt helder gebruikt van de suggestie. Zo hoort het.

    Tenslotte leest de lezer toch wat er niet staat.

    mvg

  3. Ja, ik ben fan van dit soort ‘show-don’t-tell-verhaaltjes!’ Ingenieus opgezet!

  4. Heb het nog eens op mijn gemak nagelezen,erg mooi,het is alsof ik er zelf bij was ,ik zat aan tafel 24 ;-)Knap gedaan hoor,chapeau!

  5. Het is inderdaad show, but don’t tell. Een beproefde methode om een menselijk verhaal indringend te vertellen. Ogenschijnlijk een loom tafereeltje, met onderhuids veel spanning door het ontbreken van het vanzelfsprekende in ouder/kinderencontact.

    Mooi geobserveerd en mooi op ‘papier’ laten herleven.

    Groet,

    ‘Vuist op tafel’

  6. een mooi treurig beeld.. ik ken de kinderen van die man, ze huilen ’s ochtends als ze weten dat papa ze op komt halen omdat ze bij mama willen blijven.. Maar als papa er is, vliegen ze hem in de armen. Verscheurd zijn is een treurig lot.

  7. geinig techniekje ;)

  8. @Marietje: soms lijkt het al moeilijk en is het nóg moeilijker.
    @Uvi: vlijmscherp … de lezer leest toch wat er niet staat…
    @Troela: Dat kan niet, daar zat ik.
    @Zomaar: thx.
    @Wille: torn between two parents idd.
    @Bobje: hoe bedoel je?

  9. Mooi…..
    Tis precies hoe ik ook naar mensen kijk als ik ergens ben. K probeer altijd het verhaal erachter te ontdekken. Hoe lelijk ook, mensen zijn erg mooi…..hoe triest soms ook. :)

  10. Leuk, die gestolen momenten uit iemand zijn leven. En inderdaad wat voor een verhaal er achter schuilt. Mijn fantasie werkt dan altijd op volle toeren.

  11. het show-don’t-tell, waar Lydia het over heeft. nooit geweten dat dat zo heette trouwens…

  12. misschien houdt de jongen wel niet van ijslollie en wist die blonde man dat ook al niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s