Ochtendzorg

Ik ken hem nauwelijks. Toch denk ik elke dag aan hem. Bij het begin van de dag, terwijl ik in mijn peignoir naar de buitenbus loop.

Sinds ik hier woon, heb ik hem vijf keer ontmoet – eens per jaar. Ik maak me zorgen over hem. Al twee maanden komt hij niet meer. Mijn krant wordt keurig bezorgd, dat is het punt niet. Maar niet door hem. Hij loopt zeven meter verder en doet de krant in de voordeurbus. Zodat ik niet naar buiten hoef, op pantoffels en in peignoir. Dat moet ik nu wel.

Tegen het eind van 2010 was er ook een tijdje een vervanger. Toen was het korter, een week of twee. Op zekere dag lag de krant gewoon weer op de deurmat. En ik wist: hij is er weer, mijn vaste krantenman. Tijdens het ruilen van het nieuwjaarskaartje tegen een bankbiljet informeerde ik naar de reden van zijn tijdelijke afwezigheid. Hij had in het ziekenhuis gelegen, vertrouwde hij me toe. Kort daarvoor had ik exact dezelfde ingreep ondergaan. Het versterkte onze band, van mij uit gevoeld in elk geval.

Zou hij weer ziek zijn? Dát denk ik dus elke ochtend. En ik denk dan ook dat het helemaal niet zo erg is om even naar buiten te gaan op pantoffels en in peignoir. En dat ik hem een kaartje zou willen sturen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s