Een leegte

Voor de laatste keer draai ik de voordeur van het slot. Het huis is levenloos en leeg. Ik hoef alleen nog een paar kopjes, een potje Nescafé, een pannetje, een keukentrapje en een paar vuilniszakken in te laden. En ik veeg nog even het plaatsje aan.

De afgelopen zes jaar reed ik hier eens per week voor. Op vrijdagmiddag. De ene week om een paar tassen en een kratje met een Xbox met toebehoren uit te laden. De andere week om een paar tassen en een kratje met een Xbox met toebehoren in te laden. Voor een week verblijf bij de andere ouder. De bijbehorende kinderen verplaatsten zich meestal zelf.

Een bel was er niet. Door met mijn autosleutel op het raam te tikken, vestigde ik de aandacht op mijn aanwezigheid. Meestal deed een kind open. Als er geen kind thuis was, opende zij de deur. Ik laadde de spullen in. Die stonden klaar in de gang. Of ik laadde ze uit en plaatste ze in de gang.

Ik was niet thuis in dit huis. Voor het leegruimen begon, had ik de kinderkamers boven maar één keer betreden. De woonkamer was al wel een beetje bekend terrein. De laatste twee jaar plaatste ik de tassen en de Xbox daar. Zodat ik door kon lopen en een praatje kon maken. Dat ging steeds beter.

Voor de laatste keer trek ik de voordeur achter me dicht.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s