Scootmobielman

Terwijl ik in mijn auto stap, valt mijn oog op de blauwgrijze scootmobiel voor de tabakszaak. Het lijkt me niet het nieuwste model. Vlakbij de scootmobiel, half voor de ingang van de winkel, staat een man op leeftijd. Zijn regenjas hangt open. Ook niet het nieuwste model en een rondje wasmachine kan geen kwaad. Het is een heldere decemberochtend. De nachtvorst heeft zich nog niet helemaal gewonnen gegeven. Ik stap in.

De winkels zijn al een uurtje open. Er begint leven te komen in de hoofdstraat. De man met de regenjas lijkt me de eigenaar van de scootmobiel. Hij staat half voor de ingang van de tabakszaak, op twee passen afstand van zijn scootmobiel. De bezoekers van de tabakszaak lopen om hem heen. De scootmobielman maakt geen aanstalten om op zijn voertuig plaats te nemen. Hij staat gewoon. En hij kijkt omlaag. Naar zijn pantalon. Die hangt op zijn enkels. De streekbus raast voorbij.

Het is geen vieze man, bedenk ik. Daarvoor oogt hij te hulpeloos. Zijn magere witte benen steken af tegen een ruim bemeten donkerblauwe boxershort. De scootmobielman lijkt zich te beraden op het omhooghalen van de pantalon. Dan komt hij in beweging, traag en stram. Hij probeert door zijn knieën te zakken. Tevergeefs. Hij kiest hij een andere route : voorover buigen.

Uiteindelijk bereikt de scootmobielman de broekband. Die klemt hij tussen duim en wijsvinger van beide handen. In haperende slow motion recht hij zijn rug. Even later heeft zijn te wijde, grauwe pantalon heuphoogte bereikt. Maar aan het magere lijf  blijft de pantalon  niet zomaar hangen. Gelukkig zit er een riem door de lusjes.

Die riem blijkt de volgende uitdaging. De scootmobielman kijkt ernaar. Ik zie hem denken. Even later waagt hij het erop. Maar terwijl zijn handen de band van de pantalon loslaten om te verhuizen naar de uiteinden van de riem, doet de zwaartekracht zijn werk al. Hij kan van voor af aan beginnen.

Dat doet de scootmobielman dan ook, van voor af aan beginnen. Oog voor de omgeving of voorbijgangers heeft hij niet. Vol overgave concentreert hij zich opnieuw op het hijsen van de pantalon. Dat het niet in één keer gelukt is, lijkt hem niet te deren. Evenmin oogt hij aangedaan doordat ook de tweede en de derde keer zijn broek en riem hem te snel af zijn. Dan neemt hij zijn onbeweeglijke positie weer aan. Een moment van contemplatie, veronderstel ik. Een vrij langdurig moment.

Bij de vierde poging pakt hij de zaak anders aan. Na het hijswerk laat hij de band van de pantalon niet meer los. Terwijl hij de pantalon omhooghoudt, verschuift hij zijn handen richting riemuiteinden. De riem vastmaken gaat hem verwonderlijk goed af. De streekbus passeert weer, nu in de andere richting. De scootmobielman knoopt zijn jas dicht.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s