Vroooam

borduurringMijn WordFeud-tegenstander legde ‘afbiezen’. Daar kwam het door. Dat ik aan een naaimachine moest denken. En aan dit tafereeltje uit mijn kindertijd.

Het is winter. Of herfst. De dagen zijn in elk geval kort, het is vroeg donker. Bij het gelig licht van een wandlamp herstelt mijn moeder een kledingstuk. Spelden tussen haar lippen geklemd, haar neus bijna op het naaiwerk gedrukt. Ze draagt een nylon schort. Ik mag daar graag tegenaan schurken om haar warmte te voelen. Dan kruip ik tussen de leuning van de stoel en de rug van mijn moeder. Maar nu niet.

De klep van de houten bank waar zojuist de naaimachine nog in opgeborgen was, staat open. Ik pas er precies in, zittend. Er is genoeg ruimte om mijn benen te strekken, tot waar de denkbeeldige pedalen zitten.

In de bank ligt een zilvergrijs metalen doosje met wat naaigerei en een houten latje dat in een cirkelvorm gebogen is. Het dient om een borduurwerkje op te spannen. Maar dat weet ik nog niet, het doet er ook niet toe. Het latje is mijn stuur, het doosje mijn pedaal. Met een schuine blik kijk ik onder tafel. Mijn moeder heeft een echt gaspedaal.

Plotseling snort de naaimachine. De motor is gestart! Ik druk met mijn voet het pedaal bijna door het tussenwandje van de bank. Het gas gaat open. Ik moet snel vaart maken. Joepie! Ik hang schuin, mijn armen gestrekt omhoog, krampachtig sturend om niet uit de bocht te vliegen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s